Trátase de historias de diversa temática e factura que teñen en común que están protagonizadas por mulleres, o que nos leva a pensar nun explícito recoñecemento (máis ca reivindicación) da feminidade, e nas que aboia claramente o extraordinario ou o máxico, mesmo o pantasmal, acadando unha convivencia plena coa realidade máis cotiá. Deste xeito é quen de falar de cuestións de plena actualidade dende unha perspectiva orixinal e sorprendente. Un achegamento ao realismo máxico dende unha óptica que me atrevería a cualificar de enxebre polas numerosas connotacións que arrastra polas súas páxinas, xa que esta é unha viaxe polos arredores da oralidade máis nosa.
Ese apego á tradición oral non se deixa ver só en canto á temática, bastante evidente nalgúns casos, senón, sobre todo, no xeito de contar, nese estilo narrativo directo e sen adobíos no que percibimos sen disimulo a pegada dos grandes contadores de contos, fonte da que Charo Pita non deixa de beber unha e outra vez. En moitos dos relatos agroma ese aroma a lareira, a leña queimada, a castañas cocéndose entre as brasas… e a arrepío! Ao seu carón, outros nos que poderiamos falar de actualización das premisas desa tradición oral nun esforzo por poñelas ao día, pois afástanse un chisco do elemento máis popular sen abandonalo completamente.
Ningún comentario:
Publicar un comentario