Daniel o Moucho intúe aos seus once anos que o seu camiño está na aldea, xunto aos seus amigos, as súas xentes e os seus paxaros. Pero o seu pai quere que vaia á cidade para estudar o Bacharelato. Ao longo da noite que precede á partida, Daniel, insomne, cun nó na garganta, evocará as súas correrías cos seus amigos ―Roque o Moñigo e Germán o Tiñoso― a través dos campos descubrindo o ceo e a terra, e revivirá as andanzas da xente sinxela da aldea. A simpatía humana con que esa mirada infantil introdúcenos no pobo, facéndonos coñecer toda unha impresionante galería de tipos e a forza con que a través de trazos frecuentemente caricaturescos preséntansenos sempre netos e vivos é un dos maiores acertos desta novela.
Ningún comentario:
Publicar un comentario