EL camino

Daniel o Moucho intúe aos seus once anos que o seu camiño está na aldea, xunto aos seus amigos, as súas xentes e os seus paxaros. Pero o seu pai quere que vaia á cidade para estudar o Bacharelato. Ao longo da noite que precede á partida, Daniel, insomne, cun nó na garganta, evocará as súas correrías cos seus amigos ―Roque o Moñigo e Germán o Tiñoso― a través dos campos descubrindo o ceo e a terra, e revivirá as andanzas da xente sinxela da aldea. A simpatía humana con que esa mirada infantil introdúcenos no pobo, facéndonos coñecer toda unha impresionante galería de tipos e a forza con que a través de trazos frecuentemente caricaturescos preséntansenos sempre netos e vivos é un dos maiores acertos desta novela.

El príncipe destronado

A novela explica un pequeno fragmento da vida de Quico, un neno que pronto cumprirá catro anos e vive nunha familia acomodada. A historia sitúase poucos meses despois de que naza Cristina, a irmá menor de Quico. Esto produce nel o que se coñece en psicoloxía infantil como a síndrome do príncipe destronado que dá título á obra. ​ Ao ser relegado a un segundo plano en mimos e coidados, comeza a sentir celos que lle empuxan a cometer todo tipo de travesuras, mediante as cuales o lector alcanza a coñecer a súa visión do mundo e os seus medos.

Máis aló da psicoloxía infantil, tan certeramente recreada, a novela discorre polas reviravoltas das relacións familiares (pais-fillos, irmáns-irmáns, combino-muller) e das relacións entre a burguesía e o servizo representado polas criadas, nunha época aínda moi marcada polo enfrontamento fratricida da guerra civil.